Пра беларускае IT

Posted by on Nov 18, 2013 in Pa-Belarusku | 2 comments

Нядаўна з сябрам абмяркоўвалі такое цікавае пытаньня: Ці ёсьць дзе-небудзь яшчэ акрамя Беларусі, краінаў СНД такія гіганцкія аўтсорсінгавыя кампаніі як Іпам, Ітранзішын?

Атрымліваецца, што ёсьць – але толькі у Індыі.

У Злучаных Штатах рынак больш дыверсікаваны – там шмат маленькіх і вузкаспецыялізаваных кампаніяў. Тое самае і ў, напрыклад, заходняй Эўропе. І ў Аўстраліі.

Наступнае пытаньне – чаму так?

Таму што нашыя праграмісты не гадаваліся як асобы, а гадаваліся як рэсурс. Таму што людзі якія працуюць у нашых кампаніях яшчэ вельмі высока ў параўнаньні з сабой ставяць амерыканскага замоўцу. Таму што, як думае наш праграміст-выканаўца, паміж ім і амерыканскім замоўцам вялічэзная прорва. Гэта ж Амерыканец. Гэта ж замоўца. Гэта ж столькі складаных пытаньняў: як зь ім размаўляць, як шукаць яго, а можа ўвогуле не пракаціць? Таму, ну яго нафіг – буду працаваць лепей тутака, ў іпамчыке.

Хлопцы, з уласнага вопыта Вам скажу: што Амерыканец, што ўладальнік іпама – звычайныя пацаны. Такія ж як мы. Першых ня трэба баяцца, а пра другіх трэба яшчэ раз ведаць што яны звычайныя і з Беларусі.

Трохі фактаў:

Рэйт. Мінімум там – $50/гадзіна. Гэта сур’ёзна мінімум – то з чаго трэба пачынаць.

Самаразвіцьцё.  Сустрэчы з цікавымі людзьмі, самаадказнасьць, пераадольваньне сябе, поўная адказнасьць за праект.

Таму. Дыверсіфікуйце беларускі рынак! Стварайце ІТ кампаніі і працуйце на сваё імя!

Read More

Карпаты 2012

Posted by on May 12, 2013 in Pa-Belarusku | 0 comments

Я ўжо даўно хацеў напісаць гэты пост. Як толькі прыехаў так і хацеў. То бок ужо амаль год хачу.

Як заўсёды я сядаў, спрабаваў нешта прыдумаць-напісаць.
Часам штучна некаторыя дробязі прыцягнуць, але ніяк не ішло…

Дык вось. Гэта пра маё маленькае падарожжа ў Карпаты.

Гэтыя тры дні – самыя моцныя эмоцыі ў маім жыцьці.

Нафіг усіх

Хацелі ехаць яшчэ ў 2011 годзе. Я шлём купіў, торбу для ровара…
Але тады ніхто з сяброў не паехаў – таму вымушаны былі падарожжа адмяніць. Я разладзіўся, але жаданьне не зьнікла.

На наступны 2012 год тое ж самае становішча. Зьбіраліся, зьбіраліся ды зноў усе “саскачылі”.

Вось я й вырашыў – нафіг усіх. Паеду адзін. Нават неяк цікавей адразу зрабілася ад асэнсаваньня таго, што буду адзін.
Бо чакаць можна ўсё жыцьцё й з кожным годам будзе складаней і складаней усіх сабраць.

Туды

Квіток. Як везці ровар. Торба для ровара. Маршрут. Раздрукаваць мапу. Запасныя покрыўкі. Заплечнік. Гоў, моўчкі, каб бацькі ня ведалі.

Цягнік па заходняй Украіне да Івана-Франкоўска. Потым электрон, зусім такі ж як нашыя “дачныя электроны”, але ідзе ў горы. Потым Яремче – апошняя кропка
на цягніке. Далей 32 км да Яблуніцкага перэвалу на ровары ўверх. Уніз з хуткасьцю 56 км/г да Ясіня.

Гасцініца з выдатным нумаром за 10 даляроў. Украінцы, якія успрымаюць мяне за поляка і кажуць што на Ўкраіне добра, але ўсё адно ў Беларусь працаваць ездзюць. Далей ня мог уснуць, бо аднаму ўвечары заўсёды робіцца сумна. Трэба заўсёды неяк сацыялізоўвацца.

Уздым

Маршрут дакладна ня ведаю, але ведаю прыкладна накірунак – праз вёску Лазешчына. Сонейка. А восьмая раніцы. Я ў гарах на ровары.

Еду. Шмат бруда пад калёсамі, бо карпаты таму й самыя прыгожыя горы што ў іх шмат вады. Ручаі паўсюль. Сосны.
За гадзіну раблю вялікую частку пешага маршруту, але рана радавацца.

Прыязджаю да нейкага хутара. Нейкая бабка кажа што далей з роварам не прайсьці. Я ей ня веру. Еду далей

Бачу ўздым адсоткаў 30% – сапраўды не праедзеш. Цягну ровар. Побач адразу па сцежцы дзе я іду бяжыць ручай. Так хвілін 40.

Выходжу да леса – становіцца магчыма ехаць. Сцежка ідзе праз лес. Ганю прэч думкі пра знакамітых карпатскіх мядзведзяў.

Далей нейкая палянка і.. Бачна Гавэрла! Але зусім не зразумела як да яе ісьці.

Я згубіў сцежку. Не зразумела як ісьці далей. На палянцы нейкі домік і шмат ручаёў. Я напаўняю бутэлі вадой (У карпатах усё што
льецца можна піць :) і ем.

На чарговую спробу знайсьці сцежку ў мяне атрымліваецца – я бачу жоўты значак турыстычнай сцежкі. Трохі зрывае дах ад радасьці.

Далей выходжу на хрыбет. Вакол ужо няма дрэваў – толькі нейкія іглічныя хмызы. Гавэрлу бачна. Яшчэ мэтраў 500 угару. Часам цягну ровар.

У мяне нейкая дзіцячая радасьць. Я спыняюся каб паесьці. Прайшло дзесьці 5 гадзін з пачатку ўздыма. Лётае нейкі чмель.

Застаўся самы прамы, але самы цяжкі кавалак – тупа ўгару з камянямі. Ровар вядома пакідаць нельга. Іду. Разрадзіўся тэлефон.

Яшчэ гадзіна й я зверху. Тут холадна, афігенска й Украінскі сьцяг. Гавэрла ў тумане. Трохі адпачываю й адчуваю што можна ехаць назад.

Спуск

1 гадзіна на ровары. Еду зноў у веску каб шукаць гасцініцу. Знайшоў. Гаспадары ледзь не ўехалі – частуюць яешняй.
У гэты раз засынаю адразу.

Маці кажу што ў Карпатах. Цікава рэагуе.

Адтуль

Еду ў Яремче й неяк усе так атрымліваецца што на ўсё пасьпеваю. Яремче, Іфана-Франкоўск. Потым Львоў. Трохі паездзіў. Ледзь не
спазніўся на цягнік. І Менск.

Вынікі

Ужо шмат чаго пасьля гэтай вандроўкі адбылася. Я ў
штаты з’ездзіў
, працу кінуў.
Але ўсё адно мне нават цяжка параўнаць тыя чыстыя й яскравыя эмоцыі з чым-небудзь яшчэ. Непараўноўваюцца.

Вось так. У гэты годзе таксама спадзяюся паеду.

Read More

Толькі адзін шлях

Posted by on Mar 12, 2013 in Pa-Belarusku | 0 comments

У нас няма шляха дэмакратызацыі. Няма шляха чакаць дапамогі ад якой-небудзь Эўропы.

Я ня супраць дыктатуры. Я нават за, тады калі яна нацыяналістычная.

Я супраць таго, калі кажуць што мяне няма. Я супраць дэнацыяналізацыі Беларусі. Я супраць таго каб Беларусь атаясамлівалі зь якой-небудзь іншай краінай. Мне вельмі не падабаецца калі маю гісторыю ня ведаюць і блытаюць мяне з маімі суседзямі.

Таму ў нас няма шляха дэмокрасі фо Беларус, няма шляха фрідом фо Беларус, няма ніякага іншага шляха. Гэта ўсё другасна. Гэта хавае сапраўдныя праблемы.

Ёсьць толькі адно. Ведаць хто я.

І размаўляць па-беларуску.

Read More

Чаму Вы павінны рабіць свой бізнэс або праект беларускамоўным?

Posted by on Jan 26, 2013 in Pa-Belarusku | 5 comments

Таму што зараз яшчэ толькі самы пачатак вялікай беларускамоўнай хвалі, якая хутка захлыне ўсю краіну. А гэта значыць, што калі Вы ствараеце свой бізнэс беларускім Вы атрымліваеце ўжо два вельмі моцных фактара яго посьпеху:

Унікальнасьць

Ня проста там, чарговая цырульня ці чарговая кавярня. А першая беларускамоўная кавярня.  Першая беларускамоўная цырульня. Вы робіце гэтую справу першы, а значыць маеце вялікія перавагі. Ня рынак стварае Вас, а Вы ствараеце рынак. А значыць Вас ведаюць і Вас памятаюць. Калі яшчэ будзе такі шанец? Дзе яшчэ ёсьць краіна ў сьвеце, дзе Вы жывяце і ў якой пачынаецца паступовае вяртаньне да роднай мовы?

Лаяльнасьць

Ужо са старту Вы атрымліваеце вялікае кола насамрэч лаяльных да Вас кліентаў. Тыя хто размаўляюць па-беларуску абяруць беларускамоўную кавярню расейскамоўнай. Напрыклад, калі мы шукалі інтэрнэт-правайдара для course.by мы выбралі Дзелавую Сетку толькі праз яе беларускамоўнасьць.

Беларускамоўнасьць – значыць шчырасьць. У тым ліку з самім сабой. Быць беларускамоўным значыць быць шчырым. Ад беларускамоўнай кавярні людзі ня будуць чакаць падмана й таму выбяруць яе.

Ды й проста таму, што пакаленьне Y з дзяцінства пытае сябе: Чаму мы беларусы, а размаўляем па-расейску? Таму й прыйдуць да Вас, таму што Вы – гэта мы.

Хваля

Першая беларускамоўная служба таксі, першы беларускамоўны блог з рэцэптамі, першая беларускамоўная крама з кветачкамі, ну і далей..

Карацей я думаю трэба гэтую справу рабіць, і выбар мовы відавочны, бо такі шанец ня часта даецца.

Read More

Каліфорнія па-беларуску. Частка два.

Posted by on Nov 27, 2012 in Pa-Belarusku | 2 comments

СФ скончыўся хутка. Быў там усяго тыдзень. З аднаго боку вельмі спадабаўся – вельмі цікавы й шматаблічны горад, з іншага боку – гэта горад. Тут заўсёды шмат людзей і шуму. Увогуле пра СФ – гэта цэнтр Амерыканскай контр-культуры. Як бы процівага ўсходняму ўзбярэжжу, больше Эўрапейскаму. Тут перасякаюцца Заходняя й Усходняя культуры.

Мне здаецца ўжо казаў, але новая лічба – тут, у сэнсе ў Каліфорніі, толькі 40 адсоткаў белых. Астатнія – розныя іншыя людзі. Больш за ўсё людзей з Лацінскай Амерыкі й з Азіі. У аўтобусах надпісы на трох мовах: ангельскай, гішпанскай, і, напэўна, кітайскай.

Карацей уехаў я з СФ.

Наступны крок быў чэл з КаўчсёрфінгаЛеслі. Каўчсёрфінг (для тых хто ня ведае) – вельмі моцная рэч. Гэта сайт з супольнасьцю людзей якія адзін аднаму дапамагаюць у пляне застацца дзесьці на нач. Гэта не як airbnb.com. Тут усе бясплатна. Прыходзіш на гэтый сайт, запаўняеш інфу пра сябе й пачыныеш шукаць людзей, якія гатовыя цябе прыняць у тым горадзе, які табе патрэбен. Напрыклад я шукаў у трох гарадах – Маўнцін Вью, Саннівэйль і Пало Альто. Канешне хост(той чэл які мяне прымае) можа адмовіцца, што й адбываецца ў 90% выпадкаў, але заўсёды знаходзіцца той, хто можа дапамагчы. У двух выпадках з двух, калі я шукаў месца застацца, у канцы выбіраў я, а не мяне :)

Знайшоў Леслі. Супер клёвы чэл. Займаецца фінансамі, жыве ў Саннівэйль у сярэднім па памерам доме, верыць у тое што трэба проста дапамагаць людзям, лічыць гэта адной з мэтаў жыцьця, мае дзве машыны: адзін клёвы мерс, другі стары джып. Леслі пасяліў мяне ў асобнай комнаце на другім паверсе. Усяго ў Леслі тры комнаты, адну ён здае, у другую селіць каўчсёрфераў, а ў трэцяй жыве сам.

Леслі сустрэў мяне на вакзале ў Саннівэйль, паказаў дзе знаходзяцца Гугл і Фэйсбук. Мяне не ўразіла – паехалі ў Звычайны Амерыканскі Бар. У той час у ЗША йшлі спаборніцтва па бэйсболу. Дурная гульня, мне не спадабалася. 10 сек гульні – 3 хвіліны перапынку. Ня спорт гэта. А яшчэ цікава як Амерыканцы заўзяюць. Вельмі моцна. Але глядзець на гэта странна, бо разумееш што гэта ўсяго толькі ўнутранае спаборніцтва ЗША. Але назва – Спаборніцтва Сьвету – на мой погляд яшчэ раз сьведчыць аб зачыненасьці ЗША.

Далей ежа.

Мне падалося што тут людзі насамрэч дрэнна ядуць. Бургег, бульба фры й кола – гэта дэфолт паўсюль. У барах замест колы – піва. Напэўна таму й ня так шмат прыгожых дзяўчынак як у нас.

Тут вельмі распаўсюджана хадзіць і працаваць з кофішопа, напрыклад з Старбакса. Што я й рабіў кожны дзень пакуль быў у Леслі. Дарэчы пачатак гэтага артыкула таксама пачаў пісаць у кофішопе.

 

Стартап Хата

Потым паехаў у іншае месца. Завецца Hacker Fortress. Зараз гэта было нешта падобнае на стартап хату. Вялікі дом у якім жывуць дзесьці 10-13 чалавек адначасова. Нібыта як хостэл у СФ, але вельмі спецыфічны. Што ўсіх аб’ядноўвае – гэта тое што ўсе валяць стартапы.

Жыць там было ня вельмі зручна з кропкі гледжаньня даступнасьці транспарту. Дом быў на холміках трошкі ў бок ад горада – да бліжэйшага прыпынку было дзесьці 20 хвілін пешшу. Тады больш за ўсё адчуў праблему з грамадскім транспартам.

Самае лепшае што было – гэта людзі.

Пачну з уладальніка. Арджун улетку атрымаў фінансаваньне для свайго стартапу ад YCombinator’а, зняў гэтый дом і запрасіў шмат інтэрнаў, каб потым іх прымаць на працу. Але нешта не атрымалася й усіх інтэрнаў Арджун мусіў звольніць. Дом застаўся, але плаціць арэнду вельмі дорага, таму пачаў прымаць людзей за грошы з дапамогай airbnb.com. Арджуну дзесьці 27.

Эдварду 25 гадоў. Ён з Паўднёвай Карэі, скончыў каледж там, адслужыў у войску два гады(там як у нас гэта абавязкова), потым вырашыў ехаць у штаты – зноў паступаць у каледж. Зараз вучыцца й плянуе паступаць у Стэнфард праз год. Кажа што большасьць людзей у Паўднёвай Карэі ня хочуць зноў аб’ядноўвацца з Паўночнай. Але я яму ня веру. Таксама хоча валіць стартап. Дзеля гэтага жыве ў Арджуна.

Хуан Карлос. Ён жа Хука. Яму дзесьці 28, дакладна ня ведаю. Ён з Пуэрта Рыка. Пуэрта Рыка гэта на палову штат ЗША. Яны нават удзельнічаюць у галасаваньні. Вучыцца на PhD у Стэнфардзе, мае лакальны аналаг groupon.com у Пуэрта Рыка, бярэ адтуль грошы й зараз працуе над іншай ідэяй. Верыць у НЛА.

Пітэр і Адам з Вугоршчыны. 20 і 18. Вельмі файныя хлопцы. Ні водный з іх нават ня думаў паступаць у ўнівэрсытэт. Бацькі вельмі злаваліся, але пасьля таго як Пітэр замуціў старонку з гумарам у Фэйсбуку, на якой зараз 300 000 падпісантаў яны супакойліся. Кажа што атрымлівацца дзесьці 2 000 эўра ў месяц з рэклямы. Пітэр дапамагае Адаму валіць яго стартап, але Адам Пітэра ў долю не бярэ. Шукаюць грошы на стартап і кажуць што пофіг нават калі не атрымаецца. Шчаслівы. Карацей хлопцы што трэба. Без стэрэятыпаў.

Штэфан з Нямеччыны прыехаў у Каліфорнія так жа як і я – паглядзець што й як. Яму 21. У апошнім класе ў школе замуціў бясплатны хостынг. Ім карысталася вельмі шмат людзей і яму было цяжка яго падтрымліваць. Вырашыў скончваць з гэтым і зрабіў хостэнг платным. Зараз валадае хостынгавай кампаніяй. У ўнівер канешне вырашыў не ісьці. Вегетарыянец.

 

Тачка за $150

Заставалася ня шмат дзён да майго ад’езду й я вырашыў узяць машыну на пракат. Высьветліў што гэта ня дорага – $10 у дзень на выходныя. Потым канешне апынулася нашмат больш – мне няма 25 гадоў. Плюс бэнзін. Дарэчы каштуе столькі ж колькі й у нас. Але ў любым выпадку яно было таго варта. Тачка была клёвая – моцнае чырвонае Шэврале.

З’ездіў у горы й да акіяна. У гарах водзяцца нейкія горныя львы аб чым папярэджваюць частыя знакі. Але горы ня вельмі прыгожая. Ня тое што Карпаты.

У акіяне водзяцца марскія львы. Клёвыя чэла. Хвілін 15 глядзеў як яны нешта вырашалі ў сваёй зграі калі быў у Санта Круз.

Фріўэй гэта самая шырокая дарога ў ЗША. Нешта накшталту аўтабанаў у Нямеччыне. Вось тут цікава што на самай левай паласе можна ездзіць толькі калі колькасьць пасажыраў больш за два. Такім чынам заахвочваюць людзей, бо ўдваіх ездзіць лепей для экалёгіі.

 

Крышна

Апошнія два дні я жыў з Крышнай. Зноў праз Каўчсёрфінг. Зноў клёвы чэл. Тры гады падарожнічаў па сьвету. Быў паўсюль акрамя Эўропы і Расеі. Тры месяцы праграмаваньня-фрыланса й астатні год можна жыць нармалёва. Зараз жыве ў Каліфорніі й працуе на стартап. Таксама вегетарыянец.

 

Часавы пас

Туды прыляцеў было вельмі проста зрабіць +10 гадзін да свайго дня. Спатрабавалася толькі адзін дзень каб звыкнуцца. А вось калі назад вярнуўся гэта нешта цудоўнае.

Ужо амаль тыдзень ніяк не магу звыкнуцца й перабудавацца. Сплю днём, а гэтый тэкст зараз пішу ў 7 гадзін раніцы. Яшчэ ня спаў.

Вынік

З’ездзіць туды варта. Проста каб ведаць што Зямля круглая й што калі тут ноч там дзень.

Самае лепшае на мой погляд што там ёсьць гэта прырода й надвор’е. За месяц які я там быў было толькі 5 дзён з дажджом. Астатнія дні чыстае неба без ніводнай хмарачкі. Шмат вавёрачак і аленяў. Алені жылі прама каля дома Арджуна.

Другое што кідаецца ў вочы гэта людзі. Я пераходжу дарогу – мяне прапускае коп. Гляджу на яго – ён ківае галавой і усьміхаецца. Зранку бяжыш. Нехта бяжыць насупраць. Таксама ўсьміхаецца й кажа “Хай!”

Тут у нас часам кажуць што гэта ўсё несапраўды. Я вам кажу – Ніфіга. Гэта сапраўды. Таму што гэта лепей чым тупа глядзець у вочы чэлу й успрымаць кагосьці як ворага калі з кімсьці сутракаешся вачыма. Гэта так як і павінна быць.

Яшчэ я ня думаю што яны маюць штосьці супер важная чаго мы ня маем. Яны ня лепей за беларасаў гэта дакладна. Тое што зараз у Беларусі гэта толькі часовае становішча й я на сто адсоткаў упэўнен што тут можна зрабіць у 5 разоў лепей чым там. Гэта магчыма. Проста трэба ў гэта паверыць.

Зразумеў што амерыканцы гэты ня нацыя. Гэта краіна з Вялікай Колькасьцю Розных Людзей. Гэта яе й адрознівае.

Самае цікавае пытаньне

Каб з’ездзіць у Каліфорнію й пажыць там месяц мне спатрабавалася прыкладна 1.8 тык даляроў (без квіткоў на самалёт). Канешне я рабіў шмат памылак і таму калі б я паехаў зараз можна было б абыйсьціся й 1-1.5 тыкамі. Гэта з улікам таго, што 6 дзён з 30 я жыў праз каўчсёрфінг – грошы на жытло не марнаваў.

Напрыканцы падлічыў што на ежу апынулася $35 даляроў у дзень. Але сам сабе ежу гатаваў усяго некалькі разоў – часьцей за ўсё еу ў кавярнях. Карацей можна менш.

Шмат крам маюць сістэму зніжак і клёва выглядаюць, але як апынулася потым – самы танны – Ўолмарт.

Зараз пачынаецца самы кайф, бо пасьля штатаў засталося $120 і як вядома штомесячнага прытоку грошаў няма. Карацей жыць клёва :)

 

Першая частка

Read More

Крэмніевая даліна па-беларуску

Posted by on Oct 30, 2012 in Pa-Belarusku | 4 comments

Всё ніяк ня мог прымусіць сабе сесьць і напісаць гэтый артыкул. Але трэба.

24 гадзіны.

Ляцеў праз Шэрэмецьева. Расея падалася вельмі смешнай. Як у анекдотах. Шмат людзей, тоўстыя паліцыянты й нейкія людзі з поўдня мыюць піжонскі выглядаючыя прыбіральні.

Да НЁ ляцець 10 гадзін. Прыляцеў. Карацей першае ўражаньне – піпец.

ДжыЭфКей (JFK) нейкі з’варяцелы аэрапорт. Шмат людзей. Супер шмат машын. Яшчэ болей тэрміналаў й самалётаў. Настрой трошкі сапсаваўся пасьля  таго як пачуў кошт таксі калі нейкі чэл выходзіў з яго. Ня ведаю шчыра кажучы адкуль ён ехаў, ўсё роўна – 80 баксаў. Але ўсё ж не параўнаць з Масквой, дзе гарбата ў аэрапарце каштавала 8 даляроў.

Адразу заўважаеш – усе ўсьміхаюцца. Гэта проста супер нармалёва тут. Ідзеш глядзіш каму-небудзь у вочы. Табе усьміхаюцца. Клёва. Далей трэба ляцець у СФ, туды яшчэ 6 гадзін. Самалёты дарэчы цікавыя вельмі. Перад кожным сядзеньнем ёсьць манітор на якім  мапа з бягучай пазіцыяй самалёта. Напрыклад бачна што ляціш над Нявадай. Побач жанчына сядзела з Пуэрто-Рыка. Ня ведае дзе беларусь: «Is that UK?»

Сілікон Вэлей (Silicon Valley) .

Прыляцеў. У СФ (San Francisco) у аэрпорце штук 10 немцаў спалі на падлозе каля сядзеньня для адпачынку. Таксама лёг спаць, бо гадзіна ночы.

У параўнаньні з Беларусьсю ў Бэй Эріа (Bay Area) вельмі шмат розных людзей. Толькі 50 адсодкаў белых. Астатнія ці то азіяты, ці то індусы, ці то афра-амерыканцы. СФ Бэй Эріа (SF Bay Area) гэта такі заліў на беразе ціхага акіяна. Тут  вельмі шмат маленькіх гарадоў, мяжу паміж якімі проста немагчыма адрозніць. Таму часта ўся Бэй Эрія ўспрымаецца як адзін мегаполіс з цэнтрам у СФ. Гарады Пало Альто й Маўнцін Вью гэта крэмніевая даліна (Silicon Valley).

Першым крокам майго падарожжа быў Санівэйль (Sunnyvale) – маленькі гарадок амаль на самам поўдні Бэй Аріа. Побач з Маўнцін Вью.

Жыў у гатэле які знайшоў праз booking.com. Кошты тут вельмі вялікія. Комната з агульным туалетам (private room with shared bathroom) каштуе мінімум $40 даляроў. Трэба было выспацца пасьля палёту.

У Саннівэйль праходзіла Стартап Скул 2012 (Startup School 2012) – стартаперская тусоўка, дзе можна можна паслухаць гісторыі пра пасьпяховыя стартапы, бясплатна паесьці да й проста займацца нэтўоркінгам (шукаць патрэбная сувязі). Быў нават Марк Цукербэрг. Распавядаў што стартаваў Фэйсбук не праз тое каб зрабіць грошы, а просто таму што яму падабалася гэтая ідэя. Ён нават ня думаў што калі-небудзь фэйсбук будзе мець міліярд карыстальнікаў.

Нэтўоркінг больш за ўсё здзівіў. Проста падыходзіш да чэла які падабаецца, кажаш “Hi! How is going?” ну і пачынаеш размову. Ён распавядае чым займаецца, ты распавядаеш, калі знайшлі цікавымі адзін аднаго абменьваешся кантактамі. Вельмі проста. У нас тусовак такога ўзроўня пакуль няма. У сэнсе каб так проста й без замарочкаў.

Бачыў там усялякіх інвестараў, адзін з іх інвестануў у 650 стартапаў (Ron Conway). У тым ліку ва ўсі папулярныя й пасьпяховыя –Гугл, Фэйсбук, Тўітэр, Дропбокс і г.д. Звычайныя хлопцы. Як мы ў беларусі.

Сан-Франціска

Потым рушыў у СФ. 7 даляроў каб на электроне (праўда такім модным) праехаць 50 км. Тут ужо быў хостэле які знайшоў праз airbnb.com, але вельмі высокаўзроўневы з выдатнымі людзьмі. Гаспадары частавалі ежай і падказвалі дзе й што можна знайсьці. $27 даляроў за нач.

Тут сустрэў сёрфера з Канады. Вельмі цікавы чэл. Едзе ў мексіку сёрфіць, вучыць дзетак сёрфіць і рэмантаваць дошкі. Кажа што жыве толькі аднойчы – таму трэба рабіць тое што падабаецца.

Быў яшчэ чэл які ўжо два гады падарожнічае па сьвету. Сам адкульсьці з Сэрбіі. Наступная кропка яго падарожжа – Гватэмала. У Амерыцы зарабіў шмат грошаў зараз можа доўга існаваць. Той жа падыход да жыцьця. Я жыву аднойчы – я раблю што падабаецца – я падарожнічаю.

СФ гэта звычайны амерыканскі Сіці. Вось як вы сабе яго ўяўляеце так ён і выглядае. Хмарачосы, жоўтыя таксі, шмат людзей і усе кудысьці спяшаюцца. Чайнатаўн ёсьць і вельмі здзівіў. Горад у горадзе. Можна реальна наесца за 5 даляроў.

Тут насамрэч файнае надвор’е. Я быў тут тыдзень і толькі адзін раз былі хмаркі на небе. А так заўсёды сонейка й +25С. Кажуць што восеньню тут цяплей чым летам. Напэўна так і ёсьць.

Канешне у першую чаргу пайшоў глядзець акіян і Мост.На мой погляд акіян адрозьніваецца ад мора толькі тым, што хвалі там больш. Пабудаваць Голдэн Гэйт Брідж(Мост) гэта канешне не тое ж самае што пабудаваць лядовы палац. Паток машын вельмі вялікі. Наколькі я зразумеў ім валодае прыватная кампанія, якая яго й пабудавала ў 1930х гадах.


Хлопец з Тыбэта.

Узяў ровар і паехаў катацца. Тут адразу за Мастом ёсьць такія холмікі вельмі прыгожыя. Дзесьці метраў 700-800 у вышыню. Заехаў наверх і там сустрэў хлопца з Тыбэта. Запытаў яго сфотаць мяне з б-ч-б сьцягам і распавеў пра Беларусь. Ён распавёў пра Тыбэт.

Карацей цяжка там. Нешта накшталту як у нас, але нашмат мацней. Тыбэт ня мае незалежнасьці, Кітай не пускае журналістаў туды, робіць там што хоча. Актыўная змагары за свабоду сядзяць за кратамі. У апошнія некалькі гадоў было каля 80 выпадкаў самаспаленьня людзей. Але ўвагу сьвета на гэта зьвярнуць цяжка, бо незалежных журналістаў тут няма. Відэа й сайт дапамогі свабодзе ў Тыбэце.

Галоўнае пытаньне.

Што реально адрозніваецца мне здаецца – гэта тое што людзі ў Амерыке вельмі адчыненыя й вельмі лёгка адзін з адным знаёмяцца.

Тут нашмат прасьцей знайсьці людзей, якія падабаюцца, таму што гэта нармалёва проста ісьці усьміхнуцца й сказаць “Hi! How is it going?”

Але так вось каб зусім глыбока прааналізаваць праблему ў мяне пакуль не атрымалася. На пытаньне чаму ў іх свабода, а ў нас не, я пакуль толькі адзін адказ бачу – таму што яны пачалі будаваць усё з нуля 500 год таму. Няма дурных традыцый, стэрэятыпаў й г.д.

Мне здаецца, што калі б, напрыклад, зараз знайшлі планету побач з Зямлёй з такім ж прыроднымі ўсловіямі як у Амерыцы ці Эўропы, то гэтая частка цывілізацыі стала б самай развітой. Таму што пачала б з нуля.

Іншае галоўнае пытаньне.

Ці застаўся бы я тут жыць? Такое адчуваньне пакуль, што тут ужо ўсё выпраўлена. Няма сацыяльных праблемаў, праблемаў свабоды й г.д. Канешне, тут было б НАШМАТ прасьцей жыць. Але менавіта для мяне гэта не варыянт. Я бы вельмі хацеў сюды ездзіць як мага больш, але ня жыць. Паглядзім, мабыць нешта зменіцца пад канец майго падарожжа :)

І яшчэ, параўновываючы з Нямеччынай напрыклад, я б абраў Нямеччыну, таму што ў ней неяк адчуваецца напрамак. Хлопцы рухаюцца ў правільным напрамку – нейкі ў іх фокус на навуке, адукацыі, новых экалягічных тэхналёгіях. А тут, прынамсі ў СФ, каліфорніі, я пакуль адчуваю сярод людзей вельмі выразнае жаданьне зарабіць грошы. Грошы як самамэта. Штосьці такое.

Яшчэ раз яшчэ. Адна дзяўчына якая жыве ў ЗША з дзяцінства сказала мне што ЗША вельмі як бы зачыненая краіна. Арыентавана ва ўнутр. Уявіце – толькі 30% людзей тут маюць пашпарт. Гэта значыць што толькі 30% амерыканцаў аднойчы былі за мяжой. Людзі зусім ня шмат чаго ведаюць пра астатні сьвет. У мяне таксама склалася такое ўражаньне.


Фэктс:

Чэмпіянат Амерыкі па бэйсболу завецца World Series.

Тут іншыя разеткі, трэба перахаднік.

Увесь грамадскі транспарт – прыватныя кампаніі. Няма як у нас дзяржаўных аутобусаў. Таму ён ёсьць толькі ў вялікіх гарадах.

У СФ ходзяць тралейбусы.

Адукаваныя людзі ведаюць што такое Беларусь.

Праезд у СФ каштуе 2 даляра.

Траўку тут паляць з касячкоў.

У Беларусі больш прыгожых дзяўчынак чым тут.

 

Частка два ўжо ёсьць :)

Read More